Black Orchestra

Uścisk Hitlera na Niemczech się zaciska, a jego maniakalny fanatyzm wychodzi na jaw. Ludzie z najwyższych szczebli Rzeszy zaczynają szykować zamach na jego życie. Czas ucieka, ambicje Hitlera rosną, a ci nieliczni śmiałkowie muszą zebrać siły i przygotować się na idealny moment do ataku. Gestapo depcze im po piętach, nazywając spiskowców „Schwarze Kapelle”, czyli Czarną Orkiestrą. Czy ta garstka odważnych patriotów zdoła uratować swój kraj przed całkowitą zagładą, zanim będzie za późno?

W Black Orchestra każdy gracz zaczyna od wybrania postaci historycznej zaangażowanej w spisek przeciwko Hitlerowi. W tym mrocznym i niebezpiecznym przedsięwzięciu motywacja bywa twoją najgroźniejszą bronią. Jeśli zachowasz wierność swoim przekonaniom mimo przytłaczającego zagrożenia i zainspirujesz towarzyszy, będziesz mógł użyć swojej specjalnej zdolności, podejmować próby zamachu, a nawet wpaść w żarliwy zapał (konieczny do niektórych wyjątkowo śmiałych planów).

Ale każdy twój ruch może też zwiększać podejrzliwość władz. Gestapo przeprowadza rutynowe obławy, a gracze z wysokim poziomem podejrzeń zostają aresztowani i przesłuchiwani (co może prowadzić do aresztowania kolejnych graczy). Jeśli wszyscy zostaną aresztowani albo Gestapo znajdzie wasze tajne dokumenty, przegrywacie. Podejrzenia ciążące na każdym ze spiskowców zwiększają też szansę, że ich plany zostaną wykryte.

W swojej turze gracze mogą wykonać trzy akcje, takie jak ruch, szukanie przedmiotu czy dobranie karty. Mogą też, kosztem jednej akcji za każdą kość, rzucić kośćmi, by zdobyć jeszcze więcej akcji – ryzykując zwróceniem uwagi gestapo. Ta akcja „Conspire” z rzutem kośćmi pozwala na odważne posunięcia wtedy, gdy są najbardziej potrzebne.

Po wykonaniu akcji dobierana jest karta wydarzenia. Gra toczy się przez siedem etapów II wojny światowej, reprezentowanych przez siedem stosów kart wydarzeń. Karty te prowadzą was przez wydarzenia wojny w przybliżonej (choć nie ścisłej) kolejności chronologicznej. Nowe etapy otwierają kolejne obszary planszy, sprawiają, że Hitler i jego zastępcy wchodzą w interakcje ze spiskowcami, i przynoszą rozmaite szanse lub zagrożenia. W ostatnim etapie wiele pól planszy staje się niedostępnych, gdy alianci zbliżają się do Niemiec.

Aby wygrać, gracze muszą zdobyć kartę zamachu i spełnić wszystkie wymagane warunki (np. Hitler musi znajdować się na określonym polu, a gracz musi posiadać określone przedmioty – detonator i lont itp.). Aktywny gracz może wtedy podjąć próbę zamachu, rzucając wskazanymi kośćmi z uwzględnieniem wszystkich modyfikatorów i pomocnych kart akcji. Liczba symboli „Target” potrzebnych do zabicia Hitlera zależy od jego poparcia wojskowego, a poziom ochrony spiskowca decyduje o tym, czy wyrzucone „Eagles” sprawią, że zostanie wykryty i plan spali na panewce niezależnie od reszty. Gracze muszą ocenić swoje szanse na pomyślne przeprowadzenie zamachu oraz względne poziomy podejrzeń poszczególnych spiskowców.

Aby odnieść sukces, gracze muszą współpracować i uzgadniać najrozsądniejszy plan działania, a także mieć odrobinę szczęścia. Zjawisko dominowania nad grą przez jednego gracza, typowe dla gier kooperacyjnych, jest tu ograniczone tym, że nic nie jest pewne, a często ktoś musi zdobyć się na odważny lub brawurowy ruch, by spisek pozostał przy życiu. Zimna krew zwykle popłaca, ale jeśli będziesz zbyt ostrożny, możesz przegapić swoją szansę. Kooperacyjna dynamika robi się naprawdę interesująca, gdy któryś z graczy zostanie aresztowany i nie oprze się przesłuchaniu – wtedy musi sam podjąć ważną decyzję, nie ujawniając grupie swoich możliwości. Żaden gracz nie jest w stanie zagwarantować sukcesu. Mamy nadzieję, że gracze będą prowadzić napięte rozmowy podobne do tych, które toczyli prawdziwi spiskowcy, i przeżyją naprawdę wyjątkowe historyczne doświadczenie.