Conquest & Consequence

Conquest and Consequence przenosi system Triumph & Tragedy na teatr Pacyfiku i Azji Wschodniej w tym samym okresie 1936–1945. Podobnie jak T&T, gra jest przeznaczona dla trzech graczy, zachowując trójstronną dynamikę, która dodaje systemowi tyle różnorodności i intrygi. Te trzy strony to:

Militarystyczna Japonia, pierwsze azjatyckie mocarstwo, które przeszło modernizację i które dąży do zastąpienia europejskich imperiów kolonialnych w Azji Wschodniej prawdziwie „ogólnoazjatyckim” imperium, z sobą samą jako naturalnym liderem.

Komunistyczna frakcja sowiecka, którą tworzą syberyjski ZSRR i czerwoni chińscy rewolucjoniści.

Kapitalistyczna frakcja USA, w której skład wchodzą Stany Zjednoczone, Imperium Brytyjskie i borykający się z trudnościami reżim nacjonalistycznych Chin.

Gra rozpoczyna się w 1936 roku, gdy militaryści kontrolują Japonię, a na porządku dziennym jest ekspansja. Jej przemysł (zbrojeniowy) jest dobrze rozwinięty, ale brakuje jej ludności, a zwłaszcza surowców. Jej doświadczona w bojach armia z łatwością opanowała bogatą w zasoby Mandżurię, a słabe Chiny czekają na swój los. Japonia (podobnie jak Niemcy w T&T) ma na początku inicjatywę dzięki dobrze przygotowanej armii. Czy:

Posunie się na południe, w głąb Chin?

Wybierze „Drogę Północną” w stronę bogatej w zasoby wschodniej Syberii (preferowaną przez armię)?

Pójdzie „Drogą Południową” do bogatych w ropę Holenderskich Indii Wschodnich, której domaga się marynarka?

A może będzie czekać na swój czas, szukając lepszej pozycji dzięki układom dyplomatycznym z państwami neutralnymi, w tym z niezależnymi chińskimi państwami watażków?

Japońska agresja w Chinach prawdopodobnie rozdrażni śpiącego giganta, jakim są USA, ale są one daleko, za szerokim Pacyfikiem, a Japonia dysponuje specjalnymi zdolnościami morskimi, które pozwalają jej rywalizować na morzu.

Chińscy komuniści właśnie zakończyli Długi Marsz i odbudowali swoją bazę w głębi lądu, w Shaanxi, z dala od obszarów interesów japońskich (czy kapitalistycznych). Są militarnie bardzo słabi, ale mają tajną broń: partyzantów. To niewojskowe organizacje „polityczne” (reprezentowane na mapie kartonowymi żetonami), które trudno wykorzenić, rozmnażają się, jeśli się je ignoruje, i można je w razie potrzeby przekształcić w jednostki wojskowe (co bez odpowiedniej koncentracji jest niewskazane). Związek Radziecki, również w pełni świadomy japońskiego ekspansjonizmu, gorączkowo umacnia wschodnią Syberię, która poza tym jest słabo bronioną okolicą. Nacjonalistyczne Chiny zdają sobie sprawę z japońskiego zagrożenia, ale muszą też stawiać czoła wewnętrznemu zagrożeniu komunistycznemu. Stany Zjednoczone są rozbrojone, niezainteresowane i rozproszone przez Wielki Kryzys. Imperium Brytyjskie jest żałośnie słabo bronione i zbyt pewne siebie. Sojusz USA musi odbudować swoją gospodarkę, jednocześnie jakoś podnosząc zdolności militarne Imperium Brytyjskiego, nacjonalistycznych Chin i własne.

Gra łączy wojnę morską na Pacyfiku i wojnę lądową w Azji (w tym chińską wojnę domową), które w równym stopniu ważą na zwycięstwie. Wojna morska jest dramatyczna, z krótkimi, decydującymi bitwami i rozszerzoną rolą lotnictwa oraz baz na wyspach. W tradycji Triumph & Tragedy trójstronny charakter gry opiera się na negocjacjach, dyplomacji i podstępie w wielu możliwościach strategicznych. Podobnie jak T&T, gra daje graczom swobodę odejścia od skłonności i polityki historycznych postaci, a rozgrywka trwa 4–6 godzin nieustannego napięcia i zaangażowania.

— opis wydawcy