Democracy under Siege

Agencja prasowa: Niemcy, 1933

30 stycznia: Hindenburg mianuje Hitlera kanclerzem.

27 lutego: pożar Reichstagu. Hitler obwinia swoich przeciwników politycznych i wprowadza represyjne ustawy.

5 marca: w atmosferze strachu i zastraszania partia nazistowska wygrywa wybory federalne. Od tej chwili, w precyzyjnym i nieustępliwym rytmie, Hitler demontuje wszystkie demokratyczne instytucje kruchej Republiki Weimarskiej i rozpoczyna rządy terroru, stopniowo budując bezwzględny i brutalny reżim dyktatorski.

Powyższe to historia, ale co by się stało, gdyby zamiast wciągać Europę w wir wojny osławiony austriacki kapral porzucił plan globalnego panowania i obrał drogę pokoju? Czy II wojna światowa i tak by wybuchła? A może hierarchia nazistowska i niemiecki przemysł i tak popchnęłyby Führera do wojny z Polską? Czym byłby sen o Wielkich Niemczech bez Austrii, Czechosłowacji i pozostałych niemieckich roszczeń terytorialnych? Czy zachodnie plutokracje lub sowiecki kolos i tak stanęłyby do walki z faszystowską dyktaturą, nieuchronnie wywołując światowy konflikt?

Democracy under Siege to interaktywna symulacja, która pozwala zgłębić wszystkie te pytania. To strategiczna gra oparta na kartach, odtwarzająca geopolityczne konflikty i walki polityczne, które doprowadziły do II wojny światowej. Gra obejmuje lata 1933–1940 i jest przeznaczona dla dwóch lub trzech graczy. Każdy z nich obejmuje rolę jednej z trzech ideologii – demokracji, nazizmu i komunizmu – które walczyły o władzę w czasie trwania gry. (W grze dwuosobowej ideologie pozostające wyłącznie pod kontrolą graczy to demokracja i nazizm, natomiast kontrola nad komunizmem przechodzi między graczami z tury na turę według szczegółowych zasad).

Każda tura gry odpowiada jednemu rokowi i dzieli się na trzy lub cztery rundy. W każdej rundzie gracze wybierają jedną akcję polityczną i jedno wydarzenie, a następnie próbują wykonać akcję polityczną, rzucając kością i stosując modyfikatory. Na wynik prób mogą wpływać, wydając prestiż polityczny danej ideologii. Wydarzenia aktywuje się bezpośrednio przed próbą wykonania akcji politycznych; nie wymagają one rzutu kością. Jeśli akcja polityczna się powiedzie, stosuje się efekty karty. W każdym przypadku, nawet gdy próba się nie uda, zagrane karty akcji politycznych dają różną liczbę punktów politycznych (PP), które gracze mogą później wydać na wykonywanie działań.

Po akcjach politycznych gracze wykonują swoją rundę działań za punkty PP uzyskane z kart akcji politycznych. Mogą wpływać na polityczne sympatie mniejszych państw, wykorzystywać zasoby gospodarcze należące do mniejszych państw lub do kontrolowanych przez nich mocarstw, werbować i aktywować komórki zamachowe, by próbować obalić reżim mniejszego kraju w zamachu stanu, wysyłać siły zbrojne do lokalnych konfliktów albo interweniować w wojnie domowej w mniejszym państwie. Wszystkie te działania, podobnie jak skutki udanych akcji politycznych, mogą przynosić punkty zwycięstwa (VP), gdy sympatie polityczne mniejszych państw znajdą się pod wpływem lub kontrolą ideologii albo gdy zostaną podbite terytoria lub narody.

Na koniec każdej rundy gracze sprawdzają wyniki prób zamachów stanu, po czym przechodzą do kolejnej rundy. W fazie porządkowej na koniec każdej tury gracze wykonują kontrole końca tury i obliczają produkcję zasobów wojskowych (MR) z eksploatacji zasobów gospodarczych zajętych na mapie. MR trafiają do puli sił danej ideologii i są wydawane na utrzymanie sympatii mniejszych państw. Pozostałe MR dają dodatkowe VP i mogą zostać użyte w kolejnych turach do interwencji w lokalnych konfliktach i wojnach domowych.

Democracy under Siege oferuje dokładny i szczegółowy kontekst historyczny, wsparty 108 kartami strategii. Gracze wykorzystują wydarzenia historyczne i akcje polityczne, by osiągnąć supremację polityczną. Wojny symuluje abstrakcyjny system walki, który pozwala graczom interweniować i wpływać na ich wynik. Główne zagadnienia odtworzone w grze to ideologiczne zmagania między głównymi mocarstwami, wyścig zbrojeń przed II wojną światową oraz budowa sieci powiązań dyplomatycznych z mniejszymi państwami. Wszystkie te elementy łącznie decydują o zwycięstwie.